Tátu Tátu

Sjaak is vandaag naar de crčche. Hij zit goed in z'n vel, al vind de consultatieburo arts hem te licht. Niet dat hij slecht eet. Andere ouders proppen misschien meer. Hij weegt nu... en is ...centimeters groot. Bruino ogen en blond golvend haar. Wat een knappe jongen, al spreken sommigen 'm aan met meisje, misschien omdat we z'n haar nog niet knippen. Sjaak is niet vaak verlegen maar het komt wel eens voor dat hij z'n handen om je benen slaat als iemand naar 'm kijkt of lacht. Ik heb altijd een hekel aan ouders die zeggen: "Hij is een beetje verlegen hoor." wanneer dat kind het al verstaat. "Zal ik ze eens vertellen wat jij bent?" zouden ze dan moeten zeggen. Maar als je anderhalf bent (op 24 november) ben je daar niet mee bezig en als je Sjakie heet al helemaal niet. .

Hij is de laaste tijd helaas ook een paar keer goed ziek geweest. Oorontsteking, hoge koorts, de vijfde of zesde ziekte. Je komt er niet achter of het nou de vijfde of zesde ziekte heet of dat het twee verschillende ziektes zijn. Ze belden van de creche dat-ie flauw was gevallen. Hij had 'smorgens al wat verhoging en Sjoera wou 'm thuis houden. Ik dacht of hij nu hier of daar rondrent maakt niks uit. Arme Sjaak. Vier keer naar de dokter tot hij uiteidelijk toch weer een peniciline kuur kreeg. Wat een medicijn is dat! Vrijwel direkt lijkt het over met de ziekte.

Sjakie ontwikkeld zich in alle opzichten. Hij rent door het huis en pakt alles wat hij pakken kan. Hij bevindt zich meestal wel in je buurt of over je heen maar soms loopt hij ook uit het zicht. We spitsen natuurlijk de oren. "Wat ben je aan het doen?" geen antwoord. En dan staat hij weer te rommelen met het kattevoer of iets. Je moet hem toch heel regelmatig iets uit z'n vingers peuteren of liever gezegd onder luid protest afpakken. "Nee, je krijgt die telefoon niet!" je zet 'm terug en hup daar gaat Sjakie weer. "Hč god nu ligt hij achter de bank, leuk hoor!"en Sjakie kijkt geďnteresseerd hoe je de bank heen en weer schuift. Even later staat hij te schudden aan de lamp. "Afblijven!" en dan heeft hij de telefoon weer gevonden. Door de kamer rennen. "Geef hier!" en dan gooit hij 'm op de grond. De telefoon kan het hebben. Dat geldt helaas niet voor Sjoera's zoetjes. Het dekseltje valt open en ze rollen allekanten op. Ik stop ze maar weer terug met zo min mogelijk stof. Als je gaat zitten komt Sjakie aan met een boekje of al z'n boekjes, het hangt er vanaf (of hij denkt dat je lang blijft zitten?). Hij gaat lekker met z'n rug tegen je aan zit en helpt graag met de bladzijden omslaan. Met z'n vingertje wijst hij alles aan, heel gezellig. We hebben er één met een tractor en de dieren van de boerderij. Sjakie is goed in klinkers maar de medeklinkers zijn nog niet heel ontwikkeld. Paard wordt paachcht, poes wordt poechch, vis wordt vichch. Auto, zijn favorite woord, áto. Eten spreekt hij ook zo uit. Het meeste fruit heet appe appe maar de manderijntjes heten dijn. Dat heeft trouwens niets met mijn en dijn te maken dat interesseerd Sjakie niet. Op de crčche heeft hij een mauvaise reputation: "Pas op daar komt Sjakie! Die pakt je speelgoed af." Ik heb het Cindy, de leidster, letterlijk horen zeggen. Maar Sjakies allerliefste woord is Tátu Tátu. Sjoera vindt het niet eens erg. Zij laat graag de brandweerauto voorgaan in populariteit. Sjakie maakt het savond weer goed door in bed weldegelijk om z'n mama te schreeuwen. Ze komt als de brandweer.

Hij heeft van mij een mooie grote brandweer autogekregen waar ook wat bescheiden sampletjes op zitten. Hij snapt de meeste niet: de ladder-lift, muziekje, een soort toeter. Maar als de brandweersirene klinkt roept hij snel: Tátu Tátu! Er koen hier regelmatig hulpdiensten voorbij met de sirene aan. We noemen het ook wel 'het Haags volkslied'. Tátu Tátu!

Als Sjakie een goed humeur heeft is het heel gezellig. Samen eten we wat in de keuken. Geen probleem om vier stukjes brood met appelstroop in je mond te proppen en ze allevier in een keer door het trechtertje achterin te persen. Druiven zijn ook populair en de mandarijn. Die laatste gaan niet altijd goed. Als het sap eruit is slikt hij het vruchtvlees moeilijk weg. Koekje, rozijnen en banaan lust hij ook.
'sAvonds eet Sjakie alles netjes op. Spinazie, bloemkool, pasta en rijst, een worstje, appelmoes, sla. Het verdwijnt zonderproblemen smakelijk in z'n keel. Zit er een graatje in de vis dan komt alles uit z'n mond en moet hij even geen vis. Ketchup vindt hij ook lekker en een hapje van het schuim van je capuchino. Hij kan trouwens sinds twee weken door een rietje drinken. Hij blij en wij blij. Nu bestellen we een flesje lauwe peresap dat er vlot ingaat. Geen geklieder hoor, laat dat maar aan Sjakie over. Wel met z'n beker: Als je hem met een beker de kamer in stuurt hebben we hier en daar een bui. Dan geef ik 'm maar liever water ipv limonade, ik bedoel diksap. (Had je dat in mijn tijd ook? Geconcentreerd vruchtensap zonder suiker?)
Wanneer Sjakie niet goed gehumeurd is kan hij heel hard huilen. Haaa Haaaa Haaa, steeds op dezelfde toon en als hij dan echt kwaad wordt krijg je een muur van geluid. Het is wel genant voor onze nieuwe bovenburen, vooral om zeven uur 's morgens. Overdag hoor je Sjakie trouwens niet veel huilen. Tegen het eind van de middag gaat het wel eens mis. Als ik ook moe ben. Haaa haaaa haaaaa haaaa heeel hard. Propjes in m'n oren. Na een uurtje heb ik het echt wel gehad. Half zes, zou mama al bijna thuis komen?

Wandelen blijft natuurlijk nummer twee bij Sjakie. De speeltuin is oké hoewel ik een beetje uitkijk met de electrische glijbaan. Dat plastic ding is behoorlijk statisch! Sjakies haren staan overeind en je krijgt een schok.Maar met dat regenachtige weer doen we weinig speeltuin. De kinderboerderij is ook heel leuk. Soms wel wat stil daar. Maar de dieren vind Sjakie prachtig. Geiten, kippen, schapen, konijnen en een prachtig groot varken. Het beest komt bij het hek staan en laat zich graag over z'n stugge rug aaien. Hij gilt het uit. De eerste keer schrik je maar het varken vindt het juist fijn. Sjakie vind het ook prachtig. Hij speelt ook graag met de fietsjes en ander half kapot en vaak nat speelgoed. Ik ben het na een tijdje wel weer zat en dan gaan we door naar de stad. Even koffiedrinken in de September. Sjakie ligt dan vaak te slapen. Als hij wakker is moet hij natuurlijk met de trap naar boven en nog drie keer. Ook heel veel tegen je aan hangen en spelen. Me and my shadow. Daarna hollen over het plein de tramtunnel in. Oppassen dat Sjakie niet de trappartij instuitert. Hij heeft absoluut geen benul van gevaar. Hoewel hij tegenwoord wel au en o-o zegt. Valt er iets op de gond dan is het O O op z'n teletypisch. Nog maar wat op de grond laten vallen dus. Sjakie valt doorlopend overal tegenaan en op de grond.. Over ieder randje ligt meneer. Ik laat het maar gaan hoe leer je anders. Maar soms doet het toch echt pijn. Laatst bij z'n opa en oma stote hij hard z'n hoofd tegen de koelkast en had een flinke bult.

Sjakie gaat om een uur of zeven slapen nadat eerst z'n tandjes zijn gepoetst. Het is al een mond vol inmiddels. Hij protesteerd de laatste tijd veel minder. Ook het verschonen gaat een stuk rustiger. Hij heeft nog wel eens zeer rode billen van de poep. Als je hem schoonmaakt zegt Sjakie heel zachtjes en zielig au au au. Hij geeft trouwens ook aan dat hij gepoept heeft: poe poe. Even ruiken: ja hoor daar gaan we weer.

Nummer één blijft auto rijden. Met z'n mobiele telefoon op schoot zit hij eerlijk achter me in een stevig kinderstoeltje. Toen we van de week terug reden uit België, na een bezoekje aan zieke Bomma die een beenspier scheurde, stormde en regende het hard. Wel een hele verantwoordelijkheid om dan te rijden. Sjakie kijkt uit het raam en roept áto áto. Dan weer drukt hij op z'n telefoon en horen we waf waf, bal en trrring hallo, dŕ-ŕg. Zou Sjaak het al snappen?

Nog even over Sinterklaas. Van de optocht ziet hij vooral de paarden en de ziekenauto, er rijd een hele mooie antieke mee. De Sint en Pieten zeggen 'm nog niks. Op Sjoera's werk, het CBP dus, komt ook een Sint, met een erg Haags accent. Een weekje voor 5 december gingen we er heen. Er waren een stuk of vijftien kinderen, de meeste ouder dan Sjakie. Sjakie heeft echter wel de meeste kruidnootjes gegeten. Nadat hij de schaaltjes had ontdekt was hij niet meer te stoppen, het waren er zeker meer dan veertig. Toen de Sint eindelijk binnen kwam met twee Pieten was Sjakie één en al oog, voor de kruidnootjes. Natuurlijk moest hij bij Sint op schoot. Sint las voor uit het boek, waarin de ouders duidelijk de goede en slechte eigenschappen van hun kinderen hadden veraden (over privacy gesproken, foei!), dat hij zo leuk kon lachen en spelen. "Maar wat staat hier nou? zegt Sinterklaas, Pavarotti? Kun je zo goed zingen? Na een kortte pauze zegt mama: "Hij zet een keel op." Waarop iedereen moet lachen behalve Sjakie en mama. Sinterklaas is klaar en onze operazanger, met nog geen buikje, mag weer naar z'n plaats. Dan komen de kadotjes. "Nee Sjakie je krijgt geen kruidnootjes meer!" Sjakies pakje is plat, 25 x 35 cm. Wat zou erin zitten? denk ik. Sjakie denkt wat een raar geel ding. Ik maak 'm open: een mooie puzzel met een heleboel dieren. Iets te moeilijk nog maar dat komt wel.

s Nachts kan Sjakie niet slapen, dat konden weleens de kruidnootjes zijn...

zzzz :)-
Sjakie op you tube: http://www.youtube.com/watch?v=EJCW_lqDeo4



Sjakie's anderhalfdeverjaardagsfoto's: http://www.bohemjenz.nl/anderhalf.html