Logboek 11 september



Vreemde Vlekken

Dat een mens zich dingen kan herinneren van jaren geleden, bijna uit het begin van z'n leven is bijzonder. Voor zover ik weet hebben alleen olifanten dat, misschien hun naaste verwanten de walvissen ook wel. Voor m'n gevoel hangt het samen met de ontwikkeling van een taal. Het blijft toch vreemd dat er zoveel bewaard wordt in die chemische accu in ons hoofd. Mijn eerste televisieherinneringen zijn van het overlijden van Dorus en van het zwartwit Journaal met straaljagers. De nieuwslezer vertelt dat het leger in Chili de macht grijpt. De Chileense democratie sterft een afschuwelijke dood. Voor mij is dat één van de meest tragische momenten uit de vorige eeuw. Het was me als jongetje van acht al duidelijk wie de badguys waren. De oorlog in Vietnam was in volle gang en Kissinger had met de kerstdagen de zwaarste bombardementen ooit op Hanoï bevolen terwijl hij al wist dat ze nooit konden winnen. Hoeveel onschuldige burgers zouden daarbij omgekomen zijn? Dat wist ik toen gelukkig niet. Pas de laatste jaren weet ik dat de militaire coup in Chili vandaag precies 23 jaar geleden plaatsvond: 11 september 1973.

Een ander ding dat je je altijd zult herinneren is het halen van je rijbewijs: 16 augustus 2006. Bosz is 41 jaar. We nemen geen auto want we hebben 'm nergens voor nodig. Beetje jammer vind ik dat wel, zullen we toch maar naar het platteland verhuizen? Onze bovenbuurvrouw was zo lief haar auto aan de kersverse coureur toe te vertrouwen. Zo kon het hele gezin in de Fiat Seicento naar Gent (in Vlaanderen zeggen ze Hent) om ons geliefde restaurant 'De Tap & De Tepel' te bezoeken. In een soort prettige antiekzaak zit het beste wijn-restaurant dat ik ooit bezocht en waar Sjoera en ik een van onze meest romantische avonden ooit beleefden. We kozen een goede fles Bourgonje (van de duizend wijnen) en namen er het kaasgarnituur bij. In de gang stonden een stuk of twintig franse kazen waarvan we net zoveel konden nemen als we wilden. Nooit smaakte een maaltijd zo goed.
Met het rijbewijs op zak wurmde ons kleine gezin zich in het bijna nog kleinere autootje. De bak van de kinderwagen paste net achterin en was gevuld met onze tassen. Sjakie op de achterbank, geklemd achter mijn stoel. Voorin zaten Sjoera en ik. Spannend hoor, zo'n eerste rit. Sjakie heeft er heerlijk doorheen geslapen. In Gent was hij het wel zat, luidkeels betrad hij met z'n moeder Hotel Gravensteen terwijl papa bijna z'n eerste bekeuring kreeg omdat hij de straat afsloot. Gelukkig was de agente niet boos.
Het was een teleurstelling dat Van den Tap en den Tepel (de wijn en de kaas) dicht was, voorgoed waarschijnlijk. Aan de ramen hingen trouwens allerlei posters tegen de bioindustrie en de Iraqoorlog. Helaas, ons alternatief restaurant was niet veel soeps, hoewel het beter werd toen we een andere tafel namen, zodat Sjoera niet langer een bouwlamp op haar gezicht had staan, niet heel romantisch...
De volgende dag zijn we naar de St Baafs kathedraal gegaan om het altaarstuk 'De aanbidding van het Lam Gods' van Van Eyk te zien. Je moet er apart voor betalen maar dat is beslist de moeite waard. Dit grote miniatuur uit 1432 is één van de fraaiste schilderijen ter wereld met een schat aan details. Er stond dan ook een hele groep mensen met een apparaat aan het oor te kijken en te luisteren. Helaas trof het schilderij Sjakie niet in het bijzonder. Nadat we er even omheen gewandeld hadden was de lol er voor hem af. Terwijl Sjoera nog bleef, gingen Sjakie en ik naar het orgel luisteren. De organist speelde een mooie Franse Lamentation. Dat stond op de partituur, want het klavier staat op de kerkvloer. Sjakie vond het mooi. Hij zat stil op mijn schoot te luisteren toen er een groep Japanners voorbij kwam. Terwijl de gids luid maar onverstaanbaar iets vertelde over het Lam Gods, werd het in het wit geklede kleine kereltje op mijn schoot, een soort in het echt Lam Gods, ontdekt door de meisjes on het gezelschap. "Hi!" begon er één, een ander begon te zwaaien en Sjakie begon te glimlachen. En toen was er geen houwen meer aan, er stonden wel twintig zwaaiende en giechelende Japanse meisjes in minirokjes om ons heen. Sjakie bleef vrolijk terug kijken maar ik werd toch enigszins verlegen van deze Aziatische soft porno. Inmiddels was Sjoera klaar met het echte lam en vroeg zich af waar wij waren. Toen ze de kerk weer in kwam, werd haar gewezen op die berg dames zodat ze er onmiddellijk op af ging om ze weg te jagen bij man en kroost. We hebben nog lekker geshopt en zijn toen in de stromende regen naar de garage gelopen.
De rit terug was best eng. Tussen de grote vrachtauto's voel je je wel heel klein en toen Sjoera over Sjakie begon, wilde ik even niet denken aan dat prachtige manneke achter me.

We kregen een uitnodiging van de Annie MG Schmidt basisschool om kennis te maken. Op de afgesproken tijd fietsten wij erheen door de overdreven harde regen. Daar waren wij de eersten. Dit is een witte school voor rijke blanke ouders. De directrice legde ons uit waarom deze openbare school arm was: de gemeente geeft het standaardbedrag aan Nederlandse kinderen en een verhoging per buitenlands kind, speciaal uit de probleemlanden. Omdat die kinderen hier niet zitten, krijgt deze school veel minder geld per kind dan bijvoorbeeld een school uit de Schilderswijk. Sjakie vond het allemaal wel aardig. Wij twijfelden toch een beetje, misschien toch wat te elitair naar onze smaak. Er waren nog elf plaatsen beschikbaar voor schooljaar 2010. We hebben het toch maar gedaan, jammer dat je zo'n plaatsing niet tegen een woekerprijs kunt verkopen ("Een groot bedrag voor u misschien, maar een klein bedrag voor de toekomst van uw kind.").
Die avond aten we bij het Franse restaurant Pastis. We aten samen van heerlijke Coquilles de Saint Jacques (St Sjakie schelpen) en Sjoera nam de zalm met garnalensaus. Ik at een gebraden eendje. Het was een heel gezellige avond. Sjakie genoot van de lichtjes op de tafeltjes. Fijne fles erbij want Sjoera had tevoren gekolfd.
De volgende dag ging het mis met Sjakie: er verschenen vreemde vlekken in z'n gezicht. Er kwam van alles in ons op: we dachten aan z'n nieuwe slabbetje en ik dacht nog aan een kinderziekte vanwege het schoolbezoek. Rode plekken op z'n benen, dikke polsen, opgezwollen oren. Geen koorts en geen jeuk. Dokter gebeld en we konden meteen komen. Op zo'n moment ben je best ongerust. Sjakie zag er niet uit met z'n gezicht vol vlekken, wat te jong voor jeugdpuistjes. De dokters hebben er naar gekeken. Ze wisten het ook niet zeker maar toen we vertelden van de garnalensaus klonk dat als de beste mogelijkheid: een allergische reactie. Tsjee! Het zou de komende dagen geleidelijk over moeten gaan. Ben je mooi klaar mee als je net je eerste werkdag hebt. Sjoera vertrok huilend naar het CBP. Het was geen fijne dag, ons mannetje was behoorlijk ziek, nauwelijks eetlust. Ik ben hem nog even laten zien bij m'n ouders, die vonden het ook heel zielig en hebben de dagen daarna elke dag gebeld.
Sjakie knapte langzaam op. Zondag waren de vlekken zo'n beetje verdwenen. Sjoera was weer volledig op de borstvoeding terug gestapt. Toen ik 'm maandag weer een flesje poedermelk gaf, kwamen de vlekken weer terug. Dan ben je niet blij. Zou hij allergisch zijn voor koemelk?! Consultatiebureau gebeld, die verwezen naar het spreekuur de volgende dag. Om 11 uur zat ik op het spreekuur. De vlekken waren al weg en ik legde de hele zaak uit aan de jonge arts (met hoofddoek). "Moeten we nu overstappen op de Hypo Allergene voeding?" "Nee,"zei ze doodleuk, "je moet 'm nog een flesje van dezelfde poedermelk geven om te zien of het daarvan komt. Ga niet experimenteren want dan weet je niks meer zeker." Dat was een moeilijk advies. Je wilt niet dat je kind ziek is. Toch heb ik gedaan wat ze zei, net alsof je je kind vergif toedient. Sjoera leefde mee vanaf haar werk. Gelukkig gebeurde er niets en had die mevrouw het dus bij het juiste eind. Voorlopig houden we het op een allergie voor garnalen.

Sjakie is een prachtige blije baby. Sinds Sjoera met 'm naar de Baby-Yoga ging, doen ze samen spelletjes en Sjakie kraait het uit. We gaan natuurlijk vaak wandelen. Hij heeft nog niet zoveel haar, al groeit het wel. Hoe zullen we het knippen? Tegenwoordig hebben veel kleine kindertjes een punkkapseltje. Als ex-punk vind ik dat een beetje irritant, maar de langharige beatniks met hun ene centimeter over de oren voelden zich al nageaapt door de hippies, dus wat zeur ik? Al z'n plezier komt naar boven als we het gekleurde poppenmobiel boven de box hangen. Alle armpjes en beentjes gaan in de lucht, wat een plezier!

Meestal drinkt hij goed van het flesje, vorige week donderdag niet. Om een uur of drie stopte ik het in z'n mondje. Hij begon te huilen en hield niet meer op, het werd erger. Lepeltje melk geprobeerd, het werd erger, moedermelk geprobeerd, het werd erger, oorverdovend. De injectiespuit gepakt om het in z'n mond te spuiten. Hij blijft brullen. Ik word boos, brult nog harder. ik zet 'm maar even neer in het wipstoeltje, Sjakie haalt de top. De bel gaat. M'n moeder staat voor de deur, in m'n armen een uitgeputte Sjakie met rode oogjes van het huilen. M'n moeder pakt het flesje en Sjakie drinkt. Ik vertelde haar wat er was gebeurd. "Ja," zegt ze "dat krijg je als je eigenlijk iets anders wilt doen." mmm.

Als Sjoera er niet is, ga ik zelf met Sjakie naar de stad. Vaak loop ik en soms neem ik de tram. Op een zonnige ochtend kom ik bij de halte voor onze deur. Daar staan ook een paar controleurs, drie potige types: een vrouw en twee kerels. Ik sta vlak naast ze. Wanneer de tram komt, lopen de kerels naar de andere deur. De vrouw stapt naast me in maar gunt me geen blik. Met moeite hijs ik de wagen er alleen in. Gelukkig kan dat nog net. "Nou, een beetje hulp was aardig geweest"zeg ik tegen de conductrice die op haar collega's afloopt. Ze keert zich om en gaat voor me staan. "Wat zou u doen als uw baarmoeder verwijderd was, meneer?"zegt ze luidkeels en dus voor iedereen verstaanbaar. "Ten eerste heb ik geen baarmoeder en ten tweede hebben die collega's van u dan zeker ook hun baarmoeder laten verwijderen."roep ik terug. De heren kijken me schaapachtig grijnzend aan. Niet voor niets namen ze de andere deur, als ik een meisje was geweest... Ik steek m'n duim omhoog: "zulke kerels zijn jullie!"
Sjakie slaapt er rustig bij verder, weet van niks en in de stad helpt een lieve dame ons even met uitstappen.

zzzz

papa :)-