Logboek 17 augustus



Eyes wide shut

Gisteravond Sjakie's restaurantbezoekje gehad in de Klap, bij ons op de hoek. Tijdens z'n vorige, aan onze favoriete Trattoria Da Sebastiano (die nodig iets aan het interieur moet laten doen) was hij nog rustig in slaap. Maar dat mannetje ligt niet meer zo rustig alleen in de wagen, die wil erbij zijn. Nou, dat mag. Ik zet 'm op schoot, rechtop, en hij begint om zich heen te kijken. Ver, dichtbij, het is moeilijk te zien wat hij ziet, hij kijkt maar voor een meter. Soms kijkt hij naar één punt, soms niet. En soms ziet hij ineens mama en dan komt er een enorme glimlach op z'n gezicht. Zelf rondkijken, de wereld in! Het hoofd is nog steeds te groot en zit te los op z'n schouders. Het doet denken aan zo'n hondje achterin de auto dat heen en weer bengelt. Dat noemden wij een hoedeplankhondje en dat was meestal een bruine boxer. Tegenwoordig zouden ze dat een verkeersdrempelhondje noemen en het zou een pitbull zijn.
Sjakie 's grote ogen veranderen langzaam van kleur, er komt steeds meer bruin in het blauw. Babies worden geboren met blauwe ogen maar ik weet niet of dat ook voor niet blanke babies geldt, lijkt me wel een grappig gezicht. We zaten gezellig met Sjakie's bomma en bompa op het Klapterras en waren net klaar met eten toen de lucht ernstig betrok. Ik ben snel naar huis gegaan om de paraplu's te halen en net toen ik terug was brak er een tropisch noodweer los. Sjakie vond het best, het maakte hem niets uit dat zijn moeder tegen mij stond te roepen dat ik met hem naar binnen moest gaan. De regen kwam met stralen door het zonnescherm. Even zaten we echt in de tropen.

Sinds één augustus is de zomer voorbij, als een blad van de kalender gescheurd. Het is een gewone Nederlandse zomer geworden: kamperen op Texel, regen op je tentje, macaroni eten en rondfietsen in je zwetende regenpak. Niet onaangenaam maar de hittegolf is weg en daarmee ook het strand. Ik ben bang dat het pas in September weer zomer wordt, als Sjoera (en iedereen) weer aan het werk gaat.
Werk je hard? vroeg mijn rij-instructeur gisteren. Nee, zei ik, ik werk efficiënt. Toch ben ik plannen aan het maken. Want als ik vier dagen per week alleen op Sjakie pas, is dat hardstikke mooi maar je wilt toch dat er iets uit je vingers komt ook al plakken ze van de pindakaas en appelstroop.
Ik vraag me nu ook al af wat we straks met die domme speelgoedwinkel aan moeten. Ik weet niet of je daar wel eens komt maar een feest is dat niet. Je komt binnen en ziet aan de ene kant allemaal schreeuwende kleuren en aan de andere kant alleen een roze mist. Het is bijna onmogelijk iets moois tussen al het plastic te vinden. Ondertussen word je toegesproken door het ene na het andere videofragmentje met journaalstem dat tot gekmakenstoe herhaald wordt. Je vindt niet wat je zoekt, je wilt hier zo snel mogelijk weg maar dat kan niet, want je moet een kadootje kopen. Vorig jaar zag ik een complete Mac Donalds keuken met plastic hamburgers en Franse frietjes om je voor te bereiden op je eerste baan, je 'rise to fame'. Een Amerikaanse minster van binnenlandse zaken zei ooit tegen een journalist dat de kinderen in 'Amerika' heus genoeg groenten binnen krijgen want er zit ketchup op hun hamburgers (!). Ik ben ooit, in New York, naar de Kentucky fried chicken gegaan. Daar sta je dan in een rij volwassen mensen, de meesten niet al te rijk. Je legt een flink bedrag neer en gaat zitten met een bak jozo zout en een emmer suikerwater met ijs. Gatverdamme! Na één hap zogenaamd kippe(n)vlees heb je dorst en na één slok zoete colaijsblokken moet je iets eten. Onvoorstelbaar dat mensen dat pikken, maar waarschijnlijk krijgen we gewoon de kippe(n)hormonen binnen dus blijven we dat gewoon pikken.

Sjakie heeft aan het warme weer één ding over gehouden: hij poept nog maar eens in de zoveel dagen. Plassen doet hij wel normaal dus er schijnt niks aan de hand te zijn. Het is toch best vreemd. Soms zit dan ineens z'n luier vol met een grote, gele bruine plak mense(n)vlaai. Z'n buikje voelt dan weer slap in plaats van bol en gespannen aan. Dan breekt de zon door en verschijnt Sjakie's Grote Glimlach, het ultieme kado voor ouders en omstanders. Wat een blij kereltje is het toch. Ook in de wieg vermaakt hij zich met wat je hem maar aanbiedt. Armpjes en beentjes dansen heen en weer, voetjes schoppen op de grond. Het is nog besmettelijk ook, want zijn bompa moest er steeds aan mee doen. Gelukkig hebben we geen benedenburen. Dankzij de babyluisteraar weten we ook dat hij na twee gaapjes moet gaan slapen. We leggen hem in de kinderwagen en kijken toe hoe z'n armpjes langzaam van beneden naar boven gaan. Als z'n handjes naast z'n hoofd liggen, slaapt hij, zo lief, weet nog van niks. Het speentje danst in z'n mondje, nog een paar keer en valt eruit. De wereld verwerken. Eyes wide shut.

zzzz

Papa :)-

Sjakie meet 60,5 cm en is 55,5 kilo zwaar.