Logboek 21-22 maart 2007


Actie Radius!



Sjakie zit weer in de box. Hoe lang nog? Als hij mij straks ontdekt wil hij maar één ding en dan kan ik verder schrijven wel vergeten en daar zit de lezer niet op te wachten. Je bent vast hongerig na alweer zo'n twee maanden geen Sjakie nieuws. Ik zal je gerust stellen: het gaat uitstekend met onze patat! Hij weegt een kilo of negen en heeft zo'n vijf tot zeven tandjes (twee zijn er bijna door) in z'n grote glimlach. Hij zit nu tevreden prr geluidjes te maken. De poes rent rinkelend voorbij, dat is jammer want daarmee denkt meneer weer aan de wereld buiten de box. In de box ligt een houten kistje met blokken. Sjakie haalt alles eruit en gooit het over de rand, uit de box: de blokken, houten ballen (die hij nakijkt als ze wegrollen), rammelaars, een popje. Als hij klaar is gaat hij staan en met z'n hoofd over de rand van de spijlen probeert hij de aandacht te krijgen. Gelukkig is mijn buro net achter de schuifdeur zodat ik me even kan verstoppen.

Sjakie krijgt momenteel een scala van maaltijden. Sjoera geeft meestal de ochtendpap om zeven uur. Eerst even verschonen en hopen dat hij zich niet onder gepoept heeft. Anders moet hij onder de douche, voor hem een feestje. Hij zit daar even heerlijk te spelen, totdat hij er uit moet. Zodra hij op de comode ligt maakt hij z'n rug hol en benen strak en slaakt een enorm lawaai. Als een worstelaar voorkomt hij uit allemacht even op z'n rug te liggen. (Net als bij de geboorte sta je verbaasd van z'n kracht, hij kent alleen rechtdoor, ik zou 'm zo op rugby doen.) Er ontstaat een soort gevecht waarbij je hem met je onderarm op z'n plek moet houden en ondertussen een luier, een rompertje, een trui, een broek (met vaak heel veel knoopjes, grrr) en een paar sokken aan moet zien te krijgen. Vooral bij de trui en het rompertje is het spannend wie er wint. Vaak is het Sjakie die zich toch op z'n buik heeft gedraaid. Met z'n armen begint hij dan onmiddelijk aan alle spullen te trekken en te duwen zodat de kleren die je hem wilt aantrekken eerst op de grond vallen naast het gele doosje met doekjes (dat het eerste slachtoffer was) terwijl hij met z'n tenen net niet in de oude volle luier aan de andere kant komt. Met enige moeite keer je hem weer terug waarna de wedstrijd door gaat. Het woordje 'nee' is overigens een bij Sjakie geheel onbekend begrip, maar dat geldt ook voor het woordje 'ja'. Vanaf het moment dat hij aangekleed is straalt plotseling weer het zonnetje en heb je een vrolijk kereltje op je arm. 't Is net een vliegtuig dat uit een onweerstoring-turbulentie komt en zonder iets aan de hand door de blauwe lucht verder vliegt.

We gaan eerst nog even lopen met het loopkarretje, een blokkenwagentje met een hoog handvat, dat hij aardig door heeft. Jammer wel dat z'n kamertje zo kort is, ik blijf keren. Sjakie slaakt kreetjes van plezier. Hij loopt op z'n tenen en met stijve beentjes maar heeft 'm toch onder controle, grote glimlach.

In de keuken wil hij dan weer niet echt in de kinderstoel en houdt z'n benen stijf, maar als hij zit gaat het weer goed. Nu een flesje maken en daarmee weer een bordje pap (eerst pap er in dan de melk er over). De eerste hapjes gaan goed. Sjakie met een grote witte doek om. Dan begint hij zich toch om te draaien om eens uitgebreid naar het aanrecht te kijken. Ik kijk tegen het achterhoofd aan, hmmm. De kinderstoel draaien is een oplossing. Onder protest, van Sjakie, z'n hoofd eens omkeren helpt ook, even. Nu maar hopen dat hij er niet aandenkt het eten weer uit te spugen want dan gaat het heel lang duren. Gelukkig gaat het meestal toch goed en verorbert hij het hele bordje. Heel vaak is hij dan toch nog slaperig zodat hij nog een uurtje slaapt. Fijn voor mij!

Ergens tussen acht en tien wordt hij dan weer vrolijk wakker. Hij staat te jumpen aan de spijlen van z'n bedje. Ik doe 'm, onder protest z'n slaapzakje uit en laat 'm los, je moet haast zeggen 'vrij', in z'n kamertje. Sjakie kruipt (een soort kruip-tijgeren) meestal gelijk naar de regenboog piano om eens een paar flinke tonen te produceren. Als er een accordeon binnen handbereik is gaat die voor en sjort meneer er net zo lang aan tot dat het instrument zuchtend een paar pieptonen geeft. Daarna trekt hij aan wat andere spulletjes en dingetjes (favoriet zijn ook de videobanden die hij kundig over de vloer verspreid) en vertrekt hij naar het warme, grote bed waar ik nog even lig. Hij komt niet voor mij, of voor het bed, maar voor de mini stereo die er naast staat. In no time staat hij er aan te trekken en duwen. De CD gaat aan en uit en aan totdat ik op sta en met 'm naar de kamer ga. De box geeft weer protest ( hij staat nu ook te roepen om aandacht, hopelijk gaat hij toch weer even spelen).

We gaan zo een boterhammetje eten. Met smeerworst of kaas of met aardbeienjam. Hij kan zelf de stukjes in z'n mond doen. Het ziet er heel grappig uit: hij legt z'n hand plat over het stukje brood en doet dan z'n vingers bij elkaar. De hand gaat vervolgens naar z'n mond en het stukje brood gaat er meestal in, soms er naast. Dan begint een langzaam kouwen. Met een bekertje water probeer ik hem te helpen. Sjakie wil het bekertje ook graag vast houden, vooral ondersteboven boven de keukenvloer, ik wil dat niet, ik blijf dwijlen. Na een paar hapjes gaat het moeilijker. Na een half uurtje à drie kwartier is de boterham dan meestal bijna op en vind ik het mooi geweest.

Ik ben net even naar de box gelopen om hem wat speelgoed te geven, hij begon net geïnteresseerd te spelen maar protesteert nu luid dat ik ben weg gelopen.

Ik probeer hem dan toch een tijdje zoet te houden waarna we meestal eens naar de stad gaan. Er zit inmiddels een (modern) zitje en schermpje op m'n fiets, met dank aan de (b)aardige 'Aad Handgranaat' die zo goed is geweest een extra stukje stuurpen op m'n fiets te lassen. Vanwege de groentekist voorop kon het niet anders. Sjakie zit wat ver naar achteren maar gelukkig heb ik een omafiets. Ik heb 'm geleerd hoe hij de bel draait dus af en toe hoor ik een vrolijke ting, want Sjakie onthoudt dat precies. Meestal nemen we toch de wagen naar de stad want Sjakie doet vaak een tukkie en in de September laat je hem niet graag op de vloer los.

Ik zal dit stukje toch helaas later af moeten maken want de kleine man staat nu werkelijk moord en brand te roepen in de box.

We schrijven nu de volgende dag. Een oase van rust: Sjakie is naar het kinderdagverblijf!
Het was een rare nacht. Meneer lag er al vroeg in (half zeven) ging meteen slapen en had om een uur of elf z'n flesje. We zaten naar Scarface te kijken. Wat een gedateerde film is dat, alleen Al Pacino acteert nog een beetje overtuigend: "I kill a communist for fun." (waarna je geacht wordt symphatie voor deze Stalone achtige gangster te hebben) de rest is lachwekkend slecht. Sjakie heeft overigens een erg gaaf gezichtje en zeker zo mooie ogen. Goed, de kleine man ging weer lekker slapen om vervolgens om een uur of één schreeuwend wakker te worden (zou hij bij de opera gaan? wat een drama) Z'n tandjes, dacht ik, gel er op en het gaat wel over. Na een half uur lag hij nog te gillen dus toen heeft Sjoera hem een zetpilletje gegeven. Dat hielp. Vanmorgen droomde ik dat ik Sjoera redde van een zelfmoord door de fatale pil uit haar keel te kloppen en dat ik me daarna gelukkigste mens op aarde te voelde. Ik moest die schatten in de keuken daarna even een kus geven.

Goed, Sjakie is dus op het kinderdagverblijf. Op maandag en donderdag. De overheid betaalt het grootste deel dus daarmee is het mogelijk. Goed voor Sjakie en z'n papa! We hebben ons drie weken geleden pas ingeschreven! Na twee weken was er dus al plek! Op de Gaslaan bij De Babbelaars. De hoofdleidster is Greet, een hartelijke en ervaren type dat alle kindertjes van, ik geloof acht groepen, bij naam kent en aanspreekt. Het is iemand die oplet en kan relativeren met een hartelijke lach. Vorige week heeft meneer twee dagen proef gehad. Bij Chantal en Suzanne. Je laat Sjakie los en hij begint vrolijk over de vloer te kruipen en het speelgoed beet te nemen. Toen ik hem later ophaalde was hij nóg aan het kuipen: in de box tegen de wand aan, het was net een mier in een doosje. Gelukkig gaf Sjakie toch nog een glimlach tenbeste toen z'n pappa hem kwam halen. Chantal had ook al gemerkt dat hij tegenstribbelt als hij iets moet doen wat hij niet wil...

Alles gaat door Sjakies vingertjes en sinds een paar dagen doet Sjakie dat ook op z'n billen zittend. Dat was even jammer toen ik hem onder de douche moest doen met z'n billen vol poep. Normaal gesproken kruipt hij rond, maar meneer moest nou net gaan zitten. Ach, het eigenzinnige vertedert. "Hij kruipt nog steeds niet." zei Sjakies opa afgelopen dinsdag en hup daar gaat meneer op z'n knietjes door de kamer! Hij kan het wel hoor! Naar de planten, naar het CV rooster (even kloppen om te horen hoe het klinkt), naar de lamp, naar de plank, naar de klok, naar de vaas en dan het rondje opnieuw (met oma er achter aan). Z'n armpjes, handjes, vingertjes grijpen in up tempo om zich heen naar alles wat ze bereiken. Alles is actie radius van Sjakie's druk bestaan. Kijk 'm gaan!

zzzz

papa :)-

en vergeet het filmpje hieronder niet!

(Filmpje 1) Je geeft een vinger...

(Filmpje 2) Wat een gemene bal, je ziet 'm wel maar... (filmpje3)snelle sjakie! (Filmpje 4) Waar is mama? Sjakie als muzikant:


Sjakie in de kinderstoel:


Sjakie als rockstar (ook op TV):