Logboek 23 juni



Onder het motto 'Gezelligheid kent geen tijd' probeert Sjakie ons steeds weer te verrassen. Het lijkt wel of hij geen klokkijken kan. Soms is hij om het uur wakker dan slaapt hij weer uren door, de volgende dag haalt hij het dan weer in en slaapt hij wanneer hij de vorige keer wakker was en andersom. Een voordeel is wel dat hij het verschil tussen dag en nacht nog niet kent zodat dat dus ook niet uitmaakt. Sjakie is kortom een echt gezelligheidsmens. En daarbij hoort natuurlijk ook een goede slok. Hij kan er inmiddels wat van want je hoort het melkgeklok op meters afstand. Z'n wangetjes zijn er bol van geworden, hij heeft z'n eerste onderkin en, dames en heren hooggeëerd publiek, z'n eerste kilo! Hij is dus zowat een derde aangekomen in deze vier weken. Dat is keurig, zelfs een tikje bovengemiddeld, met de complimenten aan zijn moeder ook, natuurlijk.

Zo is Sjakie in een razend tempo aan het veranderen van een introverte, wat beduusde, pasgeborene in een man van de wereld. Z'n oogjes nemen alles op, in de eerste plaats ons. Hij is nu werkelijk blij ons te zien en hoewel hij nog niet kan lachen zien wij een heel vrolijk gezichtje ons aankijken telkens wanneer we hem optillen of met hem rondlopen. Vooral dat lopen is leuk, dan verandert het licht (het heeft vast met dag en nacht te maken). Ga je dan zitten dan begint Sjakie ineens te huilen en dan klinken er de tonen van een beginnend trompetist en weet je dat z'n luier klaar is om te verschonen, handig!
Het verschonen is wat betreft Sjakie een wisselend genoegen. We zijn er nog niet achter waarom het de ene keer een drama is en de volgende geen vuiltje aan de lucht (met de nadruk op lucht want stinken doet die goudgele ontlasting nog nauwelijks). Het is trouwens ook zo schoon. Met een handig vochtig doekje uit een doosje waarvan het deksel zo gemakkelijk open blijft staan. Onze man is ook zo gegroeid dat hij inmiddels luier maat twee aan kan.

Sjoera heeft al een weekje geleden besloten het speentje in te voeren en dat is een succes. Zo hoor je in huis steeds steeds vaker roepen: "Waar is het speentje?"" Weet ik niet, zoek 'm zelf maar." Uitteraard is Sjakie zich hier nog niet van bewust, hij blijft zonder probleem (afgezien van het speentje) doorhuilen. Er wordt dan koortsachtig gezocht in de wieg, op tafel, het aanrecht, het nachtkastje, de kinderwagen, nee toch in de wieg, hij zat verstopt in het blauwe dekentje (lekker zacht!) Sjakie blijft intussen subtiel aangeven waar hij zich bevindt zodat de geluidsdemper gemakkelijk aangebracht kan worden. Ja, dit werkt echt direkt: het huilen stopt en hij zuigt er aan als ware het mama's tiet zelve, dat babies daar toch steeds weer intrappen. Niet altijd dus want soms is hij aan het oefenen met uitspugen, voor later aan tafel, en moeten wij het speentje een halve meter rond zijn hoofd weer oprapen. Sjakie heeft intussen, handig, het geluid weer op 'aan' gezet.

Een ander novum is de box. Hij neemt helemaal geen plek in hoor. Er zit een verhoogde bodem in zodat we niet hoeven bukken. Sjoera heeft een prachtig gebroken wit kleedje met schaapjes motief gekocht dat er bijna precies in past. Even opletten dat de poes het niet ontdekt. Sjakie kan er op z'n rug in liggen en dat vind hij wel leuk. Sjoera is dol op Dick Bruna dus we verwachten van de kleine man niet anders. Al liggend neemt hij met grote ogen de omgeving in zich op, daarbij allerlei aardige geluidjes producerend. Z'n handen zijn nog steeds twee peddels die soms door het beeld bewegen dus daar heeft hij niet veel aan. Anders wordt het wanneer je hem op z'n buik draait en op z'n handjes zet. Dan begint er een grote inspanning want hij wil z'n hoofd (en ik schrijf hier geen hoofdje) van links naar rechts krijgen. Halverwege hapt hij in het boxkleed en bevrijden we hem uit z'n benauwde positie. "Het mag maar een paar minuten per dag." roept Sjoera steeds. Dus ik doe het steeds een paar minuten.

We zijn inmiddels ook naar het consultatieburo geweest, In z'n groeiboekje staat nu genoteerd: op (met een stempeltje) 21 juni 2006 woog hij 41,50 was zijn lengte 52,5 en bedroeg de hoofdomtrek 36,1. De schoenmaat weigerden ze te nemen. Het leukste tijdens het half uur wachten in z'n blote luier was de reactie van Sjakie op babygehuil: hij keek helder uit z'n oogjes en was duidelijk aan het luisteren naar een soort echo van zichzelf. Wij zaten daar tussen de andere babies, moeders en vaders in alle maten en soorten. Er was een tienermoeder met haar moeder, een hautaine jonge vader met de nieuwste kinderwagen, een Turks gezinnetje en een echtpaar waarvan de vrouw heel donker Afrikaans was. We hoorden dat haar baby met vijf kilo geboren was wat voor mij toch enige relativering aan Sjoera's pijnlijke bevalling gaf. Respect weet je!
De consultatie-verpleegkundige was heel vriendelijk en zei dat Sjakie, zoals Sjoera al ontdekt had, inderdaad een paar 'ooievaarsbeetjes' had. Dat zijn gesprongen bloedvaatjes, die later weer over gaan. Hij heeft er één op z'n oog en ook wat in z'n nek, het idee is natuurlijk dat ze door de ooievaar tijdens de vlucht veroorzaakt zijn. (Ik ben wel benieuwd wat ze zeggen bij kinderen die uit de kool komen want volgens mij eten die ooievaars geen kool.) Enfin, Sjakie maakte op de jonge verpleegkundige een uitstekende indruk, hij had nog net geen sjans. Zij was het ook die hem voor het eerst op z'n buik legde zodat Sjakie zijn krachten even kon tonen: hij maakte een grappige push-up waarbij z'n hoofd omlaag ging en z'n beentjes in de lucht, een soort vroege handstand dus eigenlijk, het kan ook zijn dat hij aanleg voor break-dance wilde tonen.
Waar anderen trouwens lachend reageren op z'n naam deed deze vrouw dat niet. Waarschijnlijk omdat ze Turkse was, wij zouden ook niet lachen om de Turkse variant van Sjakie, daarvoor kennen we die taal niet goed genoeg.

Sjakie ligt inmiddels wat te huilen in de box. Ik ga hem zo eens verlossen. Om elf uur ga ik met de trein naar mijn oma. Ze is erg zwak en weegt nog maar 34 kilo.

Papa :)-