Logboek 28 juni 2007


Openbare dronkenschap



Onze guit is alweer dertien maanden. De tijd kruipt en vliegt tegelijk...en we wandelen, maaltijden, speeltuinen en slapen wat af.

Meneer is vandaag naar de crèche bij Chantal, Suzanne en de andere meisjes, een hindoestaanse, een moslima en nog wat anderen. Het groepje kinderen is overwegend wit. Als ik Sjakie haal is er altijd een klein negerjongetje, of hoe zeg je dat tegenwoordig, die ook heel graag naar huis wil. Van Sjakie krijg ik dan altijd een glimlach en hij komt er meteen aan. Hij drukt zich zo tegen me aan dat ik weet dat hij opgetild moet worden. Ik krijg nog een paar woorden over slapen en eten van de leiding, meestal niets bijzonders: 's morgens een slaapje, boterhammetje gegeten en wat gedronken en aan het eind van de middag een koekje of een soepstengel en weer een slaapje.
Thuisgekomen maken we een potje Olvarit warm. Soms is het wachten op Sjoera. Een beetje spelen in z'n kamer met de tol en de bakjes die je als een toren kunt opstapelen. Sjakie's belangstelling gaat uit naar deuren en dingen boven z'n hoofd. Met de badkamerdeur zwaait hij eerst een tijdje en kruipt dan de badkamer in op zoek naar de ontstopper, tof speelgoed! Boven z'n hoofd schijnen de meeste interessante spullen zich te bevinden: luiers, laatjes, boeken, kleren, doeken, kopjes kortom alles wat uit het bereik van z'n vingertjes moet blijven. Zodra hij iets heeft gespot, bijvoorbeeld een kopje, gooit hij het op de grond. Het voorwerp voortijdig uit z'n klauwtjes wurmen geeft protest. Hij moest eens weten hoeveel zere tenen hem dat scheelt.

Sjakie's verjaardag was heel gezellig met z'n grootouders en wat vrienden van ons. Op het filmpje hier beneden zie je Sjakie en Sjoera het kaarsje uitblazen. Qua symboliek is dat eigenlijk een vreemde gewoonte. Sjakie snapt nog niet erg wat taart is en hoe je ermee kunt knoeien. Ook kadootjes uitpakken is wel aardig maar meer ook niet. Dat gaat nog wel veranderen. Op zo'n verjaardag denk je ook aan de bevalling al weer zo lang geleden, hoe klein die was en wat-íe nou allemaal kan.

De box vindt Sjakie geen goed idee. Als ik hem erin zet weigert hij te staan zodat ik hem er schreeuwend en met een kromme rug in moet leggen. Als ik dan snel uit het zicht ga begint het mannetje toch ergens mee te spelen. De plastic telefoon, een model uit onze tijd met een draaischijf, is favoriet. Het rinkel en ratelt. Verder liggen er knuffels en boekjes en wat plastic. Sjakie schraapt met z'n tanden de verf van houten speelgoed en ik vind dat een heel nare gedachte, zeker met oude verf. Na een tijdje ligt al het speelgoed buiten de box en hangt Sjakie aan de spijlen...

Het weer is nogal wisselvallig. Na een hele aprilmaand zonder regen kun je er de laatste twee maanden weer geen peil op trekken. De temperatuur schommelt met de buien, wolken en zon mee. De ene dag zit je op het strand, de volgende kan je haast de deur niet uit van de storm. Jas aan jas uit jas aan.
De speeltuinen zijn nat maar we gaan er toch heen. Schommelen vindt Sjakie heel leuk, hij kraait het uit bij pap op schoot. Wel even goed vast houden Sjakieman! Er is ook een schommel voor de kleintjes. Op het filmpje hier beneden kun je ook zien wat hij niet leuk vindt. Verder kun je ook wippen met je moeder en keihard met papa van de glijbaan, heeel spannend!

Op dinsdagmiddag gaan we naar opa en oma, ze wonen twee straten verder, 't is net een dorp. Met het wagentje voor de deur bel ik aan en na een tijdje wachten, soms vraag ik me af of ze de bel hebben gehoord, gaat de deur langzaam open. De ene keer lacht Sjakie, de andere keer kijkt hij wantrouwend naar het hoofd dat om de deur verschijnt. In de gang mag hij er uit. Links is de kamer en Herman en Anneke (opa en oma in dit geval) hebben de kamer al voorbereid op onze komst: planten staan op tafel, boeken ook en alle rommeltjes uit de weg. Ze hebben ook wat speelgoed maar dat kijkt-ie niet aan. Het koekje gaat er daarintegen wel als koek in, hij lust er ook best twee, die van mij bijvoorbeeld. Het gesprek wordt voortdurend onderbroken om Sjakie achter de bank bij de planten of bij een dure vaas of de gewichten van de klok weg te halen. Dat laatste weet hij zelf nog niet en dat willen we graag zo houden. Door het weer kunnen we jammer genoeg niet buiten zitten.

Sjakie kan langzamerhand al aardig lopen. Vooral als hij ergens een bal ziet legt hij een afstand van wel tien of twintig meter af, Jammer dat de wind de bal wegwaait, of dat de eigenaar, een of ander kind hem van Sjakie afpakt met de woorden "Is van mij!". Sjakie kijkt wat beteuterd. We moeten er aan denken zelf een bal mee te nemen, Sjakie heeft een gloeiend rooie.
Dat lopen van hem is wel heel mooi om te zien. Hij waggelt en botst als een volleerde dronkaard. Het is openbare dronkenschap: hij stoot z'n knie, schouders, hoofd en teen aan alles en nog wat, grijpt zich vast aan alles wat los en vast blijkt te zitten, huilt en lacht en gaat onverstoorbaar door naar waar hij ook al weer naartoe was. Meestal landt hij op z'n billen waarbij de luier goed van pas komt. Een enkele keer valt hij ook heel hard, laatst op z'n oor tegen de tafelrand, zielig hoor.

Niets houdt hem tegen. Sjakie heeft duidelijk sturm und drang naar flessen omgooien, stoelen en tafels duwen, kopjes pakken, lampen zwaaien, gordijn kruipen en muren kloppen. Hij heeft helemaal geen speelgoed nodig. Kiekeboe spelen is het einde, met het gordijn of met de theedoek op z'n hoofd. We gebruiken de theedoek ook als slabbetje. Hij kan trouwens heel goed eten. Hij heeft al vier tanden en vier kiezen dus dat gaat al aardig rap. Hij lust ook alles en weet gelukkig nog steeds niet dat hij het eten weer uit kan spugen. Als hij zelf eens het lepeltje vasthoudt kun je lachen: de mond gaat wagenwijd open, het lepeltje gaat richting mond en hup: zo in z'n neus. Kwestie van coördinatie. Komt nog wel.

zzzz

papa :)- en vergeet de filmpjes hieronder niet!

(Filmpje 1) moment suprème

(Filmpje 2) taart? (filmpje3) timmeren is lawaai! (Filmpje 4) net te hard (Filmpje 5 openbare dronkenschap, de eerste stapjes de foto's: