Logboek 30 juli


"Koester die dagen!" aldus Theo Maassen.

Terwijl de Israëlische straaljagers Libanon platbombarderen en daarmee de gehele Libanese bevolking ervan overtuigen dat hun rijke en tot de tanden bewapende zuiderburen de zee in dienen te worden gedreven, heerst in Nederland een langdurige hittegolf die de achterblijvers eveneens het verkoelend zoute water in jaagt. We zijn er nu drie keer geweest en Sjakie vond het fantastisch!
Pal onder het Zuidelijk havenhoofd, in Scheveningen, ligt strandtent La Cantina. Tegen het einde van de middag reden we daar met de Bugaboo (onze kinderwagen) het strand op, de grote plas tegemoet. Het was nog warm om vijf uur, zeker dertig graden. Terwijl Sjoera het water in dook (voor het eerst zonder gemopper, aangezien ze ditmaal niet, zoals alle voorgaande jaren, terplekke bevroor danwel binnen drie minuten klappertandend het strand op rende) nam ik de kleine man uit de wagen en legde hem op de handdoek in de schaduw. Met ogen en oren wijd open nam Sjakie het strand in zich op. Hij hoorde een heelal van geluiden: de zee, de mensen, kinderen, meeuwen, wind en, vooral, die enorme ruimte, Sjakie genoot als nooit tevoren. Wat een prachtig gezicht. Sjoera droogde zich af (waarbij haar melkhoudend decolleté hier niet onvermeld mag blijven) en zag hoe blij die kleine daar lag. Even later lag Sjakie op z'n buik met het koppie omhoog, in wankel evenwicht, ogen wijd open. Zo hebben we de afgelopen tijd een aantal heerlijke strandbezoekjes gehad. Na afloop eten we dan bij La Cantina, waarna we een kilometer of vier naar huis wandelen. Een mooie tocht door het rustige, Haagse en architectonisch afwisselende Statenkwartier.

We zijn de hittegolf begonnen bij Sjakie's Bomma en Bompa in België. In Meerhout, een beetje onduidelijk plaatsje in de Belgische Kempen. Iedere Belg die het betalen kan, bouwt daar zijn eigen kasteel, want Vinex kennen ze niet. Het gevolg is een heel platteland vol met Bouwmarkt-huizen met een torentje, raampje, puntdakje, à la modern, klassiek of middeleeuwen (meestal een originele combinatie), van glas, baksteen, hout en beton met als enige gemeenschappelijke deler dat het er niet uit ziet. De toekomstige bewoners bouwen dat dus zelf met behulp van familie en dat doen ze bovendien op bijzondere tijdstippen (vandaar misschien ook de vormgeving): ze beginnen zaterdag om half zes in de ochtend. Terwijl onze schone slaper en zijn ouders in de veronderstelling waren dat zij konden gaan genieten van de fameuze stilte en rust van het platteland, stelden de actieve Belgen op vijf meter van onze slaapkamer een dieselmotor-aggregaat in werking dat het geluidsquotum van Schiphol voor minstens een week zou verbruiken. Ach, Martin van Amerongen zei het al: "Een beschaafd mens heeft op het platteland niets te zoeken." en dat sloeg niet eens op België. Eerst dacht ik nog dat het een startende vrachtauto met een kapotte uitlaat was die wel zo zou wegrijden. Maar na twintig minuten keek ik uit het raam en zag vier montere Belgen en een monstermachine. Een normaal mens zou nu, al dan niet in z'n ondergoed, de deur uitgerend zijn en woedend gevraagd hebben waarom deze geluidsorgie in hemelsnaam om dit uur moest plaatsvinden. Zo niet in Meerhout en omgeving aangezien alle huizen daar op dezelfde wijze zijn neergepoot. Sjakie was dus de enige die rustig verder sliep terwijl wij onze matras naar het achterhuis sleepten.

Ergens achter in de ochtend waren de 'bouwvakkers' dan eindelijk klaar zodat wij elkaar weer zonder gebaren konden verstaan.

Sjakie heeft bij z'n grootouders genoten in de tuin. De vriendelijke buurvrouw kwam aanzetten met een babygym en dat vond Sjakie het einde. Het ding bestond uit een kleedje met een flexibele boog waaraan allerlei speelgoed heen en weer zwaaide. Al Sjakies armpjes en beentjes deden mee. Wat een plezier! Wat Sjakie ook leuk vond is het autostoeltje, de maxi-cosi: zet hem er in en de kleine prins slaapt. Zo reden we dan naar het verre Watou in de Westhoek, het meest Zuid-Westelijk puntje van Vlaanderen bij de Franse grens. Er is daar vreselijk gevochten om het riviertje de IJzer tijdens de Eerste wereldoorlog. Zo ook door soldaat Adolf Hitler die het in tegenstelling tot zeer vele anderen, helaas wel heeft overleefd. Enfin, het vriendelijke en piepkleine Watou herbergt ieder jaar een bijzondere tentoonstelling aan poëzie en beeldende kunst. Een huisje, een stal een kerk of wat ook, wordt tijdelijk en smaakvol ingericht met iets bijzonders. Het was wel warm deze keer, een understatement. Een jonge Belgische mocht even op Sjakie passen en dat vond ze wel prachtig. Sjakie heeft zich dan ook keurig gedragen. Daarna gezellig gegeten in het mooie stadje Kortrijk. Tegenover het hippe restaurant, waar ze ook enorme sorbets verkochten, stond een mooie oude speeltoren. Zo ben ik met Sjakie helemaal bovenin geweest, een heleboel wenteltraptreden omhoog, waar Sjakie zag hoe de beiaardier met z'n vuisten muziek maakte. Het leek Sjakie wel wat. Toen het donker was waren we weer thuis.

Net op een dag dat Sjoera niet kon, moest Sjakie naar het consultatiebureau voor z'n eerste inenting. De vrouwelijke dokter zei dat Sjakie mooi was en er gezond uitzag en toen ze het guitige manneke op z'n buik neerlegde draaide hij zich, waarschijnlijk als dank voor het compliment, spontaan om. Daarna kwam ze met een enge spuit en moest Sjakie twee keer in z'n beentje geprikt worden. Natuurlijk moest hij huilen, vooral de tweede keer: was één prik niet genoeg? Sjoera hoorde het later aan en zei dat ze, als ze erbij was geweest, de dokter zou hebben aangevlogen. Sjakie is verder gelukkig niet ziek geworden. Wel heeft het mannetje, waarschijnlijk door de hitte, last van vastzittend voedsel in z'n buik. Hoewel hij wel plaste, merkten we dat hij dagen lang niet poepte. De plaatsvervangende dokter gebeld en die zei het nog even aan te kijken, een klisma is ook zo wat. We hebben een flesje water geprobeerd maar daar trapte hij, tot genoegen van z'n moeder, niet in. We zijn toen overgestapt op lepeltjes met water en ook dat vond Sjakie maar vreemd. Gelukkig kwam het toch nog spontaan: een luier vol. Een hele opluchting, ook voor ons. Afvegen is bij hem bovendien nog geen probleem want daar groeit nog geen haar, mannen begrijpen wat ik bedoel. "Op sommige dagen heb je maar één wc-papiertje nodig om je af te vegen. Koester die dagen!" en dat doen we!

zzzz

papa :)-