Logboek 30 oktober


Pret-a-porter



Het is de langste zomer ooit gemeten. Bijna alle bomen zijn nog groen, temperaturen rond de twintig graden, comfortabel, niet voor niks gaat de wintertijd nu pas in.

Sjakie ligt nu in de box, sinds een paar dagen rolt hij zich gemakkelijk naar z'n buik: hij tilt dan z'n beentjes in de lucht en laat zich omvallen. Vaak komt hij daarna met één of allebei z'n beentjes klem tussen de spijltjes en begint, terecht, te roepen om hulp. Terugroepen heeft weinig zin dus pendel ik heen en weer tussen box en computer.
Straks krijgt hij een lekker flesje van me. Even de Spa blauw dertig seconden in de magnetron, zes schepjes wit poeder erbij (niet voor in het vliegtuig), even schudden en klaar. "Wat is dat toch allemaal makkelijk." zei mijn moeder laatst. Dat zal m'n oma ook wel gezegd hebben over m'n moeders wasmaschine en de elektrische stofzuiger. Gek eigenlijk dat je je nog helemaal geen idee kunt vormen over de grote 'verbeteringen' in de toekomst. Het is net als of al het mogelijke er al is: de computer, stofzuiger, fastfood, supermarkt, maanraket, pizzakoerier en kinderwagen. Stel je eens een zeventiende eeuws 'Meisje met de kinderwagen' voor en hoe exotisch zijn nog aardappels? Ik kan ook niets (nuttigs) verzinnen dat zou kunnen bestaan en er niet is. Toch is zo iets er over enkele jaren en dan kun je niet meer zonder, denk aan het internet, de mobiele telefoon. Zelfs mensen die uitvinden of vooruitdenken kunnen het vaak niet zien. En toch geloven mensen er in. Nostradamus voorspelde heel duidelijk dat de wereld in 1999 zou vergaan, heb ik iets gemist? Hele volksstammen geloven hem nog steeds. Ja, ooit zullen ze wel gelijk krijgen.

Sjakie doet zijn eigen uitvindingen. Gisteren at hij z'n eerste koekje: een Liga. Hij vond het wel lekker om er aan te sabbelen. Sinds een weekje grijpt hij met z'n handjes in de lucht als je hem iets voorhoud. Vindt-ie heel leuk en wij ook. Een balletje, een bijtring, hij grijpt het met beide handjes en brengt het naar z'n mond. Hij verslindt z'n stoffenboekje en ook het melkflesje heeft het soms flink te verduren van de duwende en trekkende handjes. Met z'n mond wordt het allemaal onderzocht. Blijkbaar heb je als baby meer bewustzijn in je mond dan bijvoorbeeld in je handen. Die Liga ging dus ook rechtstreeks die kant uit, en hé, daar bleek het ineens iets lekkers te zijn! Wel opletten dat er geen te grote stukken richting keeltje gaan natuurlijk.
Een ander bewustzijnspunt is de buik. Net als alle babies is er voor Sjakie geen groter genoegen dan eens lekker op z'n bolle buikje geblazen te worden. Hij begint soms zo hard te schateren dat ik even m'n vinger op m'n oor houd. Onze poppekop laat geen gelegenheid voorbij gaan plezier te maken. Twee twinkelende, donkere, oogjes kijken je aan en met de prachtigste krulletjes aan z'n mondhoekjes, zoals de f-sleuteltjes van een viooltje, vinden wij hem- by far- de knapste. Maar als de krulletjes plotseling de andere kant op krullen is er iets mis. Terwijl ik dit schrijf, ren ik weer naar de box. Hij verloor net ook nog een flinke slok melk. Die melkboeren komen regelmatig voor, hij is dan ook het achterkleinkind van een melkboer, hoewel mijn opa dat maar kort was. Als kind zei ik altijd: "M'n vader is van de melkboer en ik van Hoogvliet." Ik ben dus geboren in Hoogvliet, tegenwoordig een soort 'Brooklyn aan de Maas' waar Rotterdam z'n probleemallochtonen dumpt. Er komen maar twee beroemdheden vandaan: Regilio en ik. U bent bij deze gewaarschuwd. Maar goed, gaan die krulletjes omlaag dan komt er een huil aan. Kan van alles zijn, meestal aandacht of eten of vermoeidheid, niet te vergeten. Naast het flesje is er een halve Olvarit babymaaltijd per dag. Sjakie eet het met genoegen op. Hapje voor hapje en het gaat best snel. Er blijkt helaas wel veel suiker in te zitten, we kunnen toch beter zelf wat klaarmaken.

Sjakie heeft momenteel een heerlijk gewicht om te dragen. Het is net een aapje op je arm. Hij weegt nu zo'n zes en een halve kilo. Een leuk rood truitje ('This is your captain speaking') en een beige tuinbroek, bruine gympies erbij en meneer is aangekleed, pret-a-porter! Met een hele lieve glimlach drukt Sjoera het kleinnood tegen zich aan. "Dag appelflapje van me, ga jij lekker mee met mama naar de kamer?" En daar zijn de f-sleuteltjes weer, bijna te groot voor het viooltje.

Sokjes uitwurmen is ook een basisvaardigheid van babies, je loopt er altijd weer naar te zoeken op de grond. Ze zouden een leuke wedstrijd op TV kunnen organiseren wie ze het snelst uit heeft. Sjakie maakt een kans. Hij doet ook best kort met z'n truitjes. Niet alleen vanwege de melkboeren maar ook door het kwijlen. Hoe leuker hij iets vind hoe meer hij kwijlt, net een koe. Het allerleukst is vliegtuigje spelen. Met z'n beentjes naar achter houden we hem omhoog en Sjakie heeft het hoogste plezier. Aan z'n mond verschijnt een lange draad die meestal op onze trui landt. Ik zal onderaan deze pagina een filmpje zetten waarop het te zien is. "Rippedippie" zeg ik meestal als ik aan kom lopen. Sjakie lacht terug met de fameuze krulletjes tot om z'n oren. Dan til ik hem op en gaan we samen in de spiegel met de lampjes kijken. Vindt Sjakie prachtig, gekke bekken trekken. Dan laten we Willem Alexander, onze houten specht van z'n metalen boomstam naar beneden ratelen. Rondjes draaien is ook dikke pret, (alleen kan papa daar niet zo heel erg goed tegen) en door het huis heen rennen. Sjakie houdt wel van aktie, maar als je niest schrikt hij met z'n hele lichaam en kijkt je aan met een blik van "Wat is dat?!".
's Middags belt mama even van haar werk. Sjakie luistert als ik de hoorn bij z'n oor houd en begint te glimlachen, daarna begint hij meestal nog te praten ook, mama blij, Sjakie blij. Ik ben benieuwd wat ze allemaal zegt.
We gaan graag naar buiten, echter, z'n jasje aanpeuteren vind hij weer een ander verhaal. Protest, gedoe. Het moet toch. Je draait aan die armpjes en vingertjes als aan een plastic pop net zolang tot alles op z'n plaats zit. Ritsje dicht. Als we wegrijden zakken z'n oogjes alweer op halfzeven. Laatst moest ik z'n grote broer, Ivo, verhuizen. Z'n opa en oma hebben op hem gepast. Maar ze hadden er geen kind aan: hij sliep tot elf uur. Daarna op het speelkleed, flesje. Gezellig. Papa was er al weer snel omdat Ivo z'n spullen gelukkig netjes had klaarstaan in Utrecht. Nu zit hij in een kraakpand in de Schilderswijk. Afgezien van de spuitbusdampen van z'n collega kunstenaar denk ik dat hij daar voorlopig goed zit. Beetje minder blowen en beetje meer doen zou ook geen kwaad kunnen...

Al weer een paar weken geleden waren we met het Fiatje van de buurvrouw een weekend naar België. Eerst een oude vriendin in Antwerpen bezocht, daarna over een lege snelweg naar Meerhout gereden. Wat kan hij hard en wat moeilijk om het niet te doen. Bomma en Bompa waren blij ons te zien. Ze wonen vrijstaand. Het huis is half nieuw en half oud. Wij slapen in een soort jaren zestig kamertje met een potdicht rolluik en een bed waarin je vooral stil moet blijven liggen, het zou uitelkaar kunnen vallen. Verder ontbreekt het aan niets natuurlijk. De tuin is wat groot uitgevallen maar dat heeft Sjakie nog niet door. De volgende dag gingen we naar de markt in Geel, daar kun je veel kopen, een mooi orgeltje bijvoorbeeld, of Pim Pam Pet. Zondagmiddag reden we door naar Brussel en zijn we met Serge en z'n vlam uit eten geweest de Taverne du Passage. "Isse Niete slechte". Erg gezellig en geen kind aan onze knapperd. De volgende dag was Sjoera naar een congres. Ik werd wakker om half elf met Sjakie naast me. In de verte klonken alleen wat kerkklokken. Hartje Brussel, wat een rust! Met nog veel alcohol in m'n hoofd van de avond ervoor ben ik met Sjakie gaan wandelen om foto's te maken. Onderweg komen we wat Marokkaanse schoolmeisjes tegen van een jaar of elf. Ze staan om het wagentje heen. "Il est très joli monsieur!" roept er één. "Merci" antwoord ik. "Comment il s'appelle monsieur?" "Il s'appele Sjakie parçe-que nous sommes Neerlandais, aux Français c'est Jacques ou Jacky." Leuk, zo'n gesprekje kan ik precies voeren in het Frans. Later hebben we nog een mooi voorval als ik met de wagen een trap op moet en een Marokkaans jongetje van een jaar of twaalf spontaan naar me toe rent om te helpen. "Merci beaucoup, c'est très gentil." Bedank ik beleefd. Dit is toch prachtig tegen je vooroordelen. Sinds ik er op let valt het me op dat veel allochtonen je veel sneller helpen als je bijvoorbeeld met de wagen een tram in of uit moet. Autochtone Nederlanders steken vaak geen poot uit, en maar schelden op alles ondertussen. 's Avonds rijden we weer terug naar Den Haag.

Sjakie begint nu echt te 'putteren' in de box. Z'n beentjes hangen allebei door de spijlen papa gaat hem eruit halen. Gaan we lekker een kopje koffie drinken in de stad. We kunnen ook een 'Barbapapa' nemen. Ik hoorde het gisteren, het is een Fristi met jenever, voor de jeugd. Lijkt me heerlijk...

papa :)-
en vergeet de filmpjes hieronder niet!