Logboek 7 augustus 2007


Grote vakantie



We hadden thuis geen auto en ik weet nog dat sommige kinderen dat raar vonden. "Heeft je vader geen auto?!" Dan zijn jullie vast heel arm, dachten ze er bij. Geen auto hebben is net zoiets als geen huis of geen kleren. Toen ik in de Schilderswijk werkte viel het me op dat ouders klaagden over de 50 cent entree voor hun kind bij de club terwijl er in de meeste gevallen wel een auto voor de deur stond. De auto is heilig, net als de televisie. Pa maakt op zondag een ritje met het gezin als excuus. De kinderen gaan steeds vaker naar school met de auto vanwege het drukke verkeer: al die ouders in de auto. De auto maakt je rechts, het is een bezit dat tot het uiterste moet worden verdedigd. Het verschil tussen politiek links en rechts is eigenlijk heel simpel: rechts is ik, links is wij. De auto is duidelijk ik. "To drive is to show who owns the road" zei iemand eens. Niet alleen de weg, ook de parkeerplaats, de stad, het land, de lucht en het geluid. Europa forenst en transporteert massaal. Per dag in Nederland honderden kilometers file en dan regent het nog niet eens. We, ja ik schrijf hier we, zijn er niet uit te branden!

Na die idioot droge april-maand met nul regen begint het weer aan een wisselvallige periode die tot op vandaag doorduurt en waarschijnlijk pas per 1 september overgaat in een schitterende nazomer. We worden tureluurs: jasje aan jasje uit, regen, kou en warmte. Soms moet je halverwege de straat al kledingstukken aan of uit trekken en een straat verder het omgekeerde. Met de kleine man wandelen we heel wat af. Met het wagentje want zelf laten lopen is toch te oncontroleerbaar. Z'n motto is tegenwoodig 'ren hard rond en stop wat in je mond'. Zo blijf je bezig. Hij vermaakt zich uitstekend, ook op de creche, waarover meer. Elke ruimte, groot of klein wordt door Sjakie zorgvuldig doorelkaar gehusseld. Een kopje op tafel moet eraf, een prullebak gaat ondersteboven, dan het kopje er in, lepeltje er uit. Even de tafel op de grond vegen. Leuk geluid, een stoel omtrekken: BONK. De box leeg kiepen, kortom even de tent afbreken. Met z'n koddige kontje stapt hij door de kamer op zoek naar kattekwaad en we vinden hem zo schattig...
Sjakie eet en drinkt prima. Hij communiceert tegenwoordig dat hij trek heeft door hard met z'n lippen te smakken. Dan moet er een hapje of een slokje in. Stukje fruit, van een heerlijke perzik of banaan, je ziet er niets meer van terug. Een boterhammetje met jam, smeerkaas of appelstroop, ook op voor je het weet. Hapje tussendoor: rozijntjes of rijstewafel, hele kamer onder de kruimels en rozijnen. 's Avonds kan hij lekker mee eten met vis en vlees, pasta, aardappels en groente. We zijn eigenlijk nog niets tegengekomen dat hij niet lust.
Sjakie houdt nog steeds niet van verschonen, of je een kat in bad moet doen. Hij trekt ondertussen de lamp uit de muur en veegt en passant even de comode leeg. Dan is het worstelen met de kleine drukknoopjes van de rompertjes en pyama's. Gaan slapen doet hij dan weer prima, buitengewoon. Met een glimlach op z'n gezicht leg je hem in bed neer, speentje, walvisje (een knuffel) en even later hoor je hem al niet meer. Ook op de creche vinden ze dat bijzonder.

Sjoera had twee weken vakantie genomen vanaf 1 juli en we dachten met de auto naar Frankrijk te gaan. Bij mooi weer het Noorden en anders het Zuiden. In de regen kamperen leek ons geen goed idee. De auto werd goed volgestouwd met kampeerspullen: een fornuis een koelbox en twee kratjes met dingen. Verder twee matjes, twee slaapzakken. Een kampeerbedje voor Sjakie en voor iedereen een tas met kleren. Bij Sjoera's ouders kwamen er nog een kinderstoel, twee kampeerstoeltjes en een grote tent bij. De auto zat vol, niet alleen achterin, naast Sjakie stond alles tot het dak opgestapeld, net zo dat ik nog iets kon zien door het spiegeltje. Rijden is slapen voor het mannetje. Vooral als hij geen zon op z'n gezicht heeft. We hebben wel schermpjes aan het raam maar die helpen maar half.
Naar Sjoera's ouders rij je gemakkelijk door bij Antwerpen links af te slaan richting Hasselt en Luik. Bij Meerhout draai je met een scherpe bocht de snelweg af en dan lijk je onvermijdelijk op het juiste adres af te rijden, dit in tegenstelling tot de terugweg waarbij de oprit van de snelweg zich raadselachtig in het landschap heeft verstopt waardoor we elke keer meer van de omgeving zien dan de bedoeling was.
Het huis van Sjoera's ouders groeit in luxe. De stal is een comfortabele woonkamer geworden, de garage laat zich op afstand bedienen, badkamertje saunaatje, serretje. Als het gras in de tuin niet zou groeien zou je er in alle rust van kunnen genieten. Bompa rijdt een paar keer per week, met regenpak en pet tegen het rondvliegend debries, op de grasmaaier een uurtje door de tuin. Een vriendin van Sjoera doet dat handiger: naast hun huis ligt een gemeentelijk grasveld dat om de week netjes door de gemeente gemaaid wordt maar waar verder niemand anders gebruik van maakt. De tuin van Sjoera's ouders is echter aanzienlijk. Jammer dat er bij de voetbalwedstrijd op
1 mei altijd een ongeluk gebeurt. De tuin was nat van de regen maar dat maakt Sjakie weinig uit. De 'petit poupée' banjert de hele dag door huis en tuin, altijd met die grote glimlach en donkerbruine pret-oogjes.
Na de aanschaf van het ontbrekende kampeergerei stappen we in voor de grote rit: de Provence. Een kilometer of duizend. Het regent en we worden uitgezwaaid. Met behulp van de aanwijzingen van Sjoera's ouders lukt het ons de oprit van de snelweg te vinden zodat we even later comfortabel richting Luik zoeven. Onze BX heeft een fijne motor maar helaas een ongebalanceerd wiel. Daar het m'n eerste auto is en m'n ouders er geen hadden, zoals je al wist, wist ik niet dat een probleem aan je wiel in een mum te verhelpen is. Zodoende reden we heen en terug met een bibberende auto. Boven de honderdtwintig begint hij en bij de honderdzestig blijven de ramen er nog net in, zo heb je dan toch het oorspronkelijke 2CV gevoel in je luxe wagen. Sjoera vond het niks en terecht, maar als het je eerste keer is wil je het natuurlijk toch allemaal meemaken. De afstanden zijn bovendien fors en de rest van het verkeer rijdt ook niet langzaam in hun Laguna's, Xantia's, C3's, polo's, patserbakken en DPA's (Dikke Poep Auto's). We vluchten vooruit naar de zon. Ik voel me trouwens prima op de snelweg. Beetje wennen aan de vrachtauto's met intimiderende richtingaanwijzers die als schuivende panelen van baanvlak verwisselen. Met af en toe een stop en een hap bereiken we 's avonds Dijon in de Bourgonje. Met wat mazzel vinden we een kamertje in een formule hotel. Een formule hotel is een hotel met een minimum aan luxe en service en een maximum aan anonimiteit. Het bed is een matras op een bak beton. De krukjes zijn simpel de ruimte klein en anoniem. Sjakie's bedje paste er net in. Toen we alles naarboven gesjouwd hadden konden we gaan eten in het ernaast gelegen restaurant. Het was niet lekker en niet goedkoop. Moe vielen we in slaap.
De volgende dag wilde ik perse Dijon zien, waar de Nederlanden toch hun oorsprong vinden, en kreeg Sjoera gelijk dat het niks was. We reden door en vonden een garage om een lampje te laten vervangen. Vervolgens was het weer 'allez avec le chèvre' op de peage (snelweg). Een mooie stop in Vienne waar Sjakie genoten heeft van een groot en nat aquarium in het restaurant (de kreeften zag hij niet). Aardige mensen trouwens. Tegen de avond bereikten we Orange waar het hotel gelukkig nog plek had. Leuke plaats wel. Prachtig romeins theater waarvan de toneelwand van zo'n twintig of dertig meter hoog nog overeind staat. Het was indrukwekkend! Snel de auto weer in om door te rijden tot onze bestemming: een kersenboomgaard ten zuidoosten van Avignon. Het werd flink warm. We reden soms aardig verkeerd maar bereikten uiteindelijk toch ons doel. Camping Les Cherisiers. De eigenaar was een beetje vreemd figuur maar niet onaardig. Sjoera spreekt en verstaat een stuk beter Frans dan ik en regelde het verder. We mochten de tent achterin in de schaduw zetten, de auto er naast. Gelukkig hadden we geoefend zodat we hem vlot neer konden poten. De grond lag helaas vol met kersen en denneappeltjes zodat Sjakie voortdurend in de gaten moest worden gehouden. Diverse keren moest het kereltje onder dwang z'n mond leeg laten maken. Er zat een aardig zwembad bij de kersentuin maar er lag teveel troep omheen om het manneke los te laten. Dat kon sowieso ook niet omdat hij zo het zwembad instapt. Op de tegeltjes van het kinderbadje gleed hij steeds uit. We noemden Sjakie voor de aardigheid Pipi wat een klein frans jongetje nogal een vreemde naam vond. Hij ging er trouwens ook vanuit dat we elk woord dat hij zei verstonden.
Het was dus niet de goede camping voor ons mannetje maar we zijn toch gebleven. Elke dag met de auto: een mooi romeins aquaduct (met massatoerisme), het prettige Arles met het romeinse amphitheater en Van Gogh (en massatoerisme), St-Remy en Provence met Van Gogh (en massatoerisme), Avignon met het pauselijk paleis (en massatoerisme), Nimes (dat een beetje tegenviel), een fraaie waterval of bron die onvindbaar was maar met veel massatoerisme omgeven, rijden in de bergen, achteruit omhoog, krakend door de handrem zakken. Het was mooi en vermoeiend, en vast ook duur. Hapje hier en drankje daar en dan nog tanken. Sjakie was heel lief en gelukkig vonden we vaak een speeltuin waar hij even lekker z'n gang kon gaan. In Arles met een grote rode draaimolen, in Avignon op de top van de heuvel naast het paleis. Ver boven de Provence. Het was spectaculair maar voor Sjakie hadden we evengoed thuis op de kinderboerderij kunnen blijven. Sjoera en ik raakten steeds meer vermoeid want zodra wij rustten sprong Sjakie op zodat we blij waren dat het tijd werd om naar huis te gaan. We hebben zelfs een overnachting overgeslagen omdat we te moe waren nog naar Reims te gaan. Al met al een mooie reis op een verkeerd moment.

En zo zijn we al weer een paar weken thuis en neemt het leven z'n gewone gangetje. Mama weer aan het werk, papa optreden en ons zonnestraaltje lekker spelen. De stofzuigerstekker er lekker uit trekken, en nog een keer. "Nee Sjakie!" en hij schudt heel hard z'n hoofd en roept piepend en blij Mama Mama, Papa, Papa, zonder nog te weten wat dat is.
Gisteren ging hij voor het eerst naar z'n nieuwe creche, vlakbij ons op het Sweelinckplein. Het afscheid op de Zonnebloemen was zwaar, ze waren dol op het mannetje. Gelukkig maakt het hem niks uit, BONK, daar gaat weer wat op de grond.

zzzz papa :)-

en vergeet de foto's hieronder niet!
1 bij bomma in de auto

2 op het plein van Nancy

3 de kamping

4 onze tent (van Sjoera's tante Wies)

5 Sjakie in het klooster van Arles

6 het nagebouwde kamertje van Van Gogh in Arles

7 Sjakie in het Amphitheater van Arles

8 Sjakie achter het stuur

9 Sjakie in het palais des papes in Avignon, verboden voor kinderwagens!

10 Sjakie kijkt naar straattheater in Avignon

11 Sjakie pakt de waterstraal, speeltuin Avignon

12 Sjakie neemt een grote hap in het resto