Logboek 9 juli




Mensen, het moet langzamerhand maar eens afgelopen zijn met die kraamvisite. Er staat nu al meer dan zes weken zo'n halve rol beschuit halfopen op het aanrecht en dat irriteert me. De kraamsuikertjes, de afscheidskadootjes, zijn ook op dus het is mooi geweest: einde kraamtijd. Wie nu komt, is gewoon op babybezoek, what-ever.

Het gaat goed met Sjakie! Dankzij het boek 'Wat je baby vertelt' hebben we inmiddels een in principe goed werkend Sjakie-a-gogo systeem. In een cyclus van drie uur wordt Sjakie wakker met kreunen, daarna huilen. Dan krijgt hij één borst, dan laten we hem een uurtje niet in slaap vallen (een activiteit, daarover straks meer) waarna hij toch in slaap valt en twee uur later wakker wordt omdat hij honger en dorst heeft. Het idee is dus dat de tijd waarin hij niet drinkt wordt 'benut' (door Sjakie dan) in plaats van een zeurderig half slapen half wakkerheid. Een enkele keer werkt het ook echt: de modelbaby wordt wakker en drinkt gulzig de tiet leeg (dat hoor je in de keuken) laat een boertje en daarna een flinke boer, wordt verschoond (een activiteit!) begint te poepen (eigenlijk ook een activiteit) en mag daarna een uurtje spelen in de box of wippen. Spelen kan hij goed! Van vrienden van ons, Sjakie heeft er nog geen, heeft hij een mooi stuk speelgoed gehad dat bestaat uit een zware bal met intern klokkenspel en een pop die er bovenop staat. Sjakie vindt 'm prachtig! Vrolijk duwt hij 'm heen en weer met spastische armbewegingen waarbij hij glunderend kijkt en luistert. Dat houdt hij zo een kwartier vol, no problemo, waarna de olijkerd verhuist naar de Nijntje-wand. In tegenstelling tot wat De Babyfluisteraar (waarachter de persoon van Tracy Hogg staat te fluisteren en gelukkig is er geen deel twee van want 'de Kinderfluisteraar' klinkt toch een beetje verdacht) beweert kijkt Sjakie niet voornamelijk naar rechts maar heeft hij een duidelijke afwijking naar links. Het zou er op kunnen wijzen dat hij linkshandig is. We hebben geen morele bezwaren, echter rechtshandigheid is in je leven makkelijker, bijvoorbeeld bij de pinautomaat. Maar we dwalen af, we waren bij de Nijntje-wand. Er zit van dat kraakspul in dat zo hard kan kraken (een soort hard knisperen) dat ik een keer dacht dat er brand was, ik zag zelfs rook uit de box komen! Sjakie vindt het prachtig en vermaakt zich kostelijk. Als hij het dan allemaal een beetje heeft gehad, krijgt hij een speentje en hebben we drie keuzes: slapen in de box, slapen in het wipstoeltje of slapen in de kinderwagen. Soms gaat hij inderdaad slapen maar heel vaak niet. Dan moet Mozart er aan te pas komen, of Leonard Cohen of The Byrds. Het helpt! Sjakie droomt weg bij de muziek.
Soms blijft hij langer wakker en zetten wij hem in de tuin (als het droog is). Ik kan er zelfs een boek bij lezen. Met het warme weer heeft hij echter na twee uur al dorst (kan niet volgens de fluisteraar, dus wel!) en begint mama te mopperen dat hij geen honger heeft en is het eind van het liedje dat hij toch de borst krijgt.

Qua nachten beginnen we aardig te wennen aan de onregelmatigheid. Meestal slaap ik er wel zo'n beetje doorheen. Ergens na acht uur 's ochtends wil hij niet meer slapen en is hij klaarwakker. Dan neem ik 'm maar mee naar de kamer, hij is al blij onderweg. Dan gaat hij, zoals boven beschreven, lekker spelen in de box en zit papa met prikoogjes in de kamer zichzelf wakker te houden. Na het slaapje is het tijd voor mama die de borst in bed geeft en van mij koffie en muesli (met een lekker appeltje erdoor) krijgt. Hoera, de dag is begonnen!

We zijn al één keer samen gaan sporten! Sjakie in het draagzakje. Na een kwartiertje zat hij erin, best moeilijk. Hij viel di-rect in slaap en zo fietste een trotse vader met zijn mooie jonge vrouw naast hem naar de Mauritskade. De sportclub heeft een kresj (hoe schrijf je dat tegenwoordig? crash?) met een kalme oppasmevrouw. Ons knappertje mocht verder slapen in de hoge box. Mama vond het moeilijk hem daar achter te laten. En zo gingen we sporten (activiteit!). Nadat ik flink gezweet had en Sjoera haar baantjes had getrokken, was het tijd om hem op te halen. Mama was wat later en dat leverde stom gekibbel op. ("Nou, dan ga ik niet meer zwemmen!") Waarna het weer tijd was om Sjakie eten te geven.

Een andere 'to do' is mijn stamterras café 'De September'. Daar kunnen we met de tram heen. We hebben de halte voor de deur en we kunnen aan de mensen zien of hij bijna komt, zodat we bijna altijd aan het haasten zijn en weer naar huis moeten om toch het parasolletje te halen (Sjakie mag natuurlijk nog helemaal niet in de zon). In de tram staan we op de speciale kinderwagen-parkeerplek en Sjakie slaapt er meestal doorheen, soms kijkt hij naar de bewegende schaduwen in de wagen. In de Haagse tramtunnel stappen we uit in de allure ( "ik sta hier al ure") van OMA dat met z'n onafgewerkte betonnen wanden een soort Haagse grotten van Remouchamps heeft weten te creëeren, een soort kruising tussen Artis en de Efteling compleet met gnuivende veiligheidscipiers. Vanaf het perron kunnen we de roltrap op, dat gaat nog, maar daarna krijg je een heel lastige en uitgestrekte trappartij zodat ik Sjoera ("kut trap") gelijk geef en we netjes met de wagen bij de bejaarden aansluiten in de liftrij. Het liftje heeft drie etages: nummer drie (het tramperron), één (de parkeerlaag) en het straatniveau. Waar nummer twee is gebleven, weten we niet. De kleine Sjakie neemt nogal veel plek in in de lift zodat de anderen tegen de wand gedrukt staan. We nemen anders een liftje later en zien boven dat de bejaarden al bijna uit het zicht verdwenen zijn, het zijn net slakken (daarover een volgende keer meer) die ook sneller zijn dan je soms denkt. Zo zijn we dan boven en kunnen weer heerlijk genieten van een welverdiende capuccino met een vies koekje (dat ik altijd al op heb voor ik er aan denk). We komen altijd wel iemand tegen of lezen een krantje in de zon. Na een klein uurtje gaan we naar huis want dan is het weer voedertijd. "Nee, hij heeft geen honger, dat kan niet" "Jawel, dat hoor je toch!" fluister ik terug.

zzzz

papa :)-